نگاهی کوتاه به گزارش سیاسی

 

دو گزارش سیاسی به عنوان پیش نویس به کنگره 15 راه کارگر ارائه شده است. مسلما نکاتی در هردوی این گزارش ها قابل نقد و بحث هستند، اما از آنجا که معتقدم لازم است هر بحثی ابتدا اثباتی مطرح شود و از آن طریق به نقد بپردازد برداشت خودم را از گزارش سیاسی ارائه می دهم.  تلاش من اساسا د ِکده کردن مفاهیم و بیان  ِ سر راست از وضعیت جامعه و وظائف سازمان است.

 

سرریز 30 سال خشم متراکم مردم که از اختناق و خفقان، دخالت های سرکوب گرانه در زندگی شخصی و مدنی مردم، دستگیری ها و زندان های پر از معترضین، اعدام های فله ای و غیره ناشی شده بود، در مقطع "انتخابات" 88 نمود خیابانی به خود گرفت. باریکه راه تنفسی که قبل از "انتخابات" آن هم به قصد کلاه برداری از حضور و رأی مردم مهندسی شده بود، باعث شد تا غول خشم مردم سر برآورده و با تبدیل شعار "رأی من کو"، به شعار "مرگ بر ولایت فقیه"، راهی خیابان ها گردد.

اکنون با وجود سرکوب تظاهرات های خیابانی، مردم به خانه های خود بازنگشته اند. سه دهه مبارزه گام به گام ِ اقشار مختلف جامعه در ارگان ها، سازمان ها، روزنامه ها، تجمعات، شبکه ها و واحدهای خود هدر نرفت. سه دهه مبارزه ای که دیگر از جانب احزاب و گروه های جدا از جامعه و با پروژه ها و برنامه های من درآوردی هدایت نمی شد، بلکه اساسا مستقل، خودمختار و خودرهبر بوده و به شکل فوق العاده خلاقی با تاکتیک هایی که از دل یک مبارزه توده ای می جوشید، به پیش می رفت. امروز بیش از هر زمانی روشن شده است که می بایست هر قشری و هر جمعی با مطالبات معین، از پایگاه های خود به خیابان ها  بروند و مجددا به پایگاه های خود بازگردند. به این ترتیب کم کم به مبارزه عمقی خواهند داد که باید بدهند.

 

رزیم جمهوری اسلامی از ابتدای به قدرت رسیدنش تصمیم به تصفیه نیروهای غیر خودی و مخالفان خود گرفت وتلاش کرد، نه تنها صدای هر مخالفی را در جامعه به طور رادیکال از میان بردارد، بلکه در درون حاکمیت نیز دست به مماشات نزده و آن قدر تصفیه خونین را در این دو جبهه ادامه دهد تا خفقان را به طور مطلق نهادی کند. اما بحران انقلابی در جامعه تأثیرات خود را در میان حکومت نیز برجای گذاشته است. اختلافات میان رژیم هر آن اوج تازه ای می گیرد، از ثبات حاکمیت نه در درون ِ آن و نه در جامعه نمی توان سخنی گفت. اما می توان با قاطعیت به توان بسیار بالای این رژیم در سرکوب مخالفین خود اشاره کرد. اکنون مدت هاست که دیگر نمی توان از حاکمیت به عنوان کاست روحانیت نام برد، بلکه ما با رژیمی تمامیت گرا، نظامی و ثروت مند روبرو هستیم.

 

بحران اقتصادی سرمایه داری جهانی باز هم هزینه خود را بر سر توده های مردم تقسیم کرده است و بار این بحران را اکثریت عظیم مردمی که هر لحطه بیشتر به زیر خط فقر سقوط می کنند، می پردازند. سرمایه داری جهانی نه تنها مردم را روز به روز عاجز از تأمین معیشت خود می کند، بلکه با آلوده کردن محیط زیست زندگی را بر هر موجود زنده بر روی کره زمین دشوار می کند.  این پروسه در کشور ما نیز اثرات خود را به جای گذارده است. اکنون باحذف یارانه ها، اکثریت قاطع مردم  در پرداخت این هزینه سهیم گشته اند. در این میان تحریم اقتصادی ایران نیز نه تنها اثرات فاجعه بار در زندگی معیشتی مردم دارد، بلکه رژیم را در مقابله با مطالبات اقشار مختلف مردم و سرکوب آنان هارتر می کند.

 

سازمان ما با اعتقاد به کمونیسم و مبارزه برای سوسیالیسم از همین امروز، متعلق به آن پایگاهی است که مطالبات زحمت کش ترین آحاد جامعه را بیان می کند. پایگاه ِ مردمی که در زیر خط فقر بسر می برند و تنها نیروی کار بدنی و فکری خود را به فروش می رسانند، برخا نیز از امکان فروش نیروی خود محروم بوده و بی کار به شمار می آیند و برخی نیز با کار بی مزد در خانه ها از جان و روح خود مایه می گذارند. این ها اکثریت مردم کشور ما هستند که در اقشار مختلف جامعه تقسیم شده اند. از جمله جنبش کارگری، زنان، مادران، روزنامه نگاران، دانشجویی، ملی، اقلیت های مذهبی و مسلکی و غیره  که هر یک مطالبات معین خود را دارند. سازمان ما در کنار این اقشار صدای آنان را فریاد می زند.

 

رفع تبعیض طبقاتی، جنسیتی، ملیتی، مذهبی ، فرهنگی و مبارزه برای محیط زیست سالم هدف و شرط لازم برای هر جامعه ای است که به دنبال شکوفائی برابر انسان ها می باشد. سازمان ما در کنار هر نیرویی که برای رفع تبعیض ها در جامعه تلاش می کند، ایستاده است. تنها با رفع تمامی تبعیض هاست که جامعه می تواند به دنیای دیگری پا بگذارد و سوسیالیسم را بسازد. تلاش ما و هر قشری از مردم زحمت کش باید از یک سو بر گسترده کردن و از سوی دیگر بر عمق دادن هرچه بیشتر  به مطالبات قشر و طبقه خود باشد. ایجاد تشکلات مستقل و اشکال متنوع سازمان یابی با تأکید بر غیرهیرارشیک و غیر سلسله مراتبی بودن آن ها می بایست در دستور کار قرار گیرد.

                                                                                               لاله حسین پور