« خطابه ی صلح »                                ا ز محمود درویش                                

 

           واما ، آنان که به دفاع ازخاطرات

           و پندارشان برخاستند...

            گناه و ثواب شان با خدای شان .

            حرام شان ، حلال ..

            وحلال شان ، حرام باد .

           

            .. و تو ای ملت ، ای سرور معجزات ،

            و بنیانگذارِ دو حَرَم ** !

            ازتومی خواهم که خود را

            به سطح پیشرفت امروزین ارتقا ء دهی  .

            سکوت .. سکوت..

            تا صدای گام های مان را برزمین بشنویم .

            حاصل این عقب نشینی برایمان چه بوده ؟

            سه جنگ .. دربرابراندکی زمین ..

            پنجاه هزار شهید.. دربرابراندکی نا ن ..

            وپیروی ازخواستِ ملتی که

            زندگی را دوست دارد...واندکی رقص را .

            پس، آیا ، می توان گامی به پیش برداشت ،

             - هرچند ناچیز ؟                 

            وآیا صلح تنها راه حل نیست ؟

            پس، زنده باد صلح .

                                      * * * *

 

            و اما ، پس از بررسی اوضاع داخلی  ..

            و درود بر خاتم انبیاء ..

            و درود برمن ..

            می بینم که ، شمارآتشبارها ی ما ،

            ازسربازان مان بیشتراست ..

            وشمارسربازان بیش از آن است ،

            که گندمی برای مان بماند .

            پس ، از ملت آزاده ام می خواهم ،

            که دم را غنیمت شمرد ،

            و خوش باشد ..

            وبا بهترین وجه ، راه وروش مرا پی گیرد :

           آنگاه که دشمن به جنگ روی می آورد ،

           من در پیِ صلح خواهم بود .

           وقتی عقب نشینی کند ،

           به غرب روی می آورم .

          در پی صلح ام ، تا هروقت که

          دشمن دراین سرزمین بماند ..

          وهرچه دیواروبرج وباروبسازد ..

          تا صلح دائم برقرارشود .

                                 * * * *   

          جنگ.. جنگ.. و جنگ ..

          هیچ ستادی نیست تا مانع ازاین کار بیهوده شود؛

          .. و ازاین همه کشته ی بی نام و نشان ؟

          مگردرجنگل زندگی می کنیم ،

          که همسایه مان را بدریم ،

          - آنها که درپیِ جاپایی دراین سرزمین اند ؟

          جنگ چیزی نیست ،ای ملت ،

          مگریکی ازغرایز إبتدائی بشر..

          کشماکش بیهوده برای قطعه ای زمین ..

          - مشتی شنِ انبا شته .

          آیا خون شما - ای مردم –

          ارزان ترازمشتی شن است ؟

          در جنگ به دنبال چه هستیم ،

          ای ملت آزاده ی من ؟

          آقائی وسروری !؟

          سروری این است ،

          که خود را منزوی کنیم ؟

          یا جنگ با دشمنِ مبتلا به  

          بیماریِ ٌ توسعه طلبی ٌ و  ٌهراس آفرینیٌ  ؟ٌ

          چه باک ، که این دشمن ،

          کمی هم ٌ توسعه طلب ٌ باشد !

          از چه باید ترسید.. چرا ؟

          مگرملخی می تواند فیلی را بخورد ..

          یا آب ُ نیل ُ را بیا شامد ؟

          این جا برای همه ، جایِ کافی هست  ..

          و برای خوشبختی همه ، نیز .

          ما هم این جا ایستاده ایم ، پایدار و مقاوم  .

          سرزمینی با پنج هزار سال ..

          شکوه ، محبت ودوستی .

          پس ، زنده باد صلح .

 

                                     *  *  * *

         ای ملت ..

         ای ملت آزاده ی من ،

         تومیراث دارحکومتی بودی ،

         که  گمراه ات کرد ..

         وبا همه ی پاکی وزیرکی ات ،

         به جنگ مشتی غارتگر، کشانید ..

         به خانه ات ریختند ..

         به زنان تجاوزکردند ..

         ودربازارچیزی باقی نگذاشتند..

         هیچ چیز .

         چه کسی به سراب ٌ عربیت  ٌ رهنمون ات کرد ..

         و آرزوهایت را بر باد داد ..

         تا با آنان متحد شوی ؟

 

         تو ای ملت آزاده ،

         میراث دارحکومتی بودی ،

         که تکه تکه ات کرد .

         اکنون زمان آن ست که حقیقت آشکا رشود ..

         پس آگاهی را به آکاهی بسپار .

         دو ساعت  فرصت می دهم  ،

         تاروزهای ازدست رفته را

         فراموش کنید وبه خود آیید ..

         وگرنه ، زنان را ازهم بستری  

         با شما منع می کنم :

         یا دوری ازهم بستری ..

         یا تن دادن به صلح .

                          * * * *

        ای .. ملت ..

        من خود نمادِ آگاهی و تد بیرم ..

        هیچ شخصیتِ آگاه درکنارِمن نیست  ..

         نه پیش ازاین بوده ، و نه پس ازاین خواهد بود .

        خود به تنهایی آموختم ، مسئولیت پذیری را ..

        و ایستادگی در برابرمشکلات را  .

         آموختم ، استقلال ازشرق وغرب را ..

        - اگرچه همیشه دودل بوده ام .

        درجهانی که میا ن شرق وغرب تقسیم شده ،

        بی طرفی - تندروی است.

        پس ما کجا ایستاده ایم ؟

        درچبهه ی شرق ایم ؟

        که آن جا ، رزق و روزی نیست !

        در شرق حزب ّ نظام آهنین ّ است..

        و توسعه ی کلیشه ای .

        در بازارهم چیزی نیست ، مگرطرح و برنامه .

        یا که درجبهه ی غربیم ؟

        جا یی که دشمنان  ،

        های هوی می کنند علیهِ حکام عرب .

       درغرب رامبو هست .. و شامپو ..

                   کوکا .. و جینز..

                              سیرک .. و دیسکو..

         و آزادی برای گربه ها .

        پس ما که هستیم ؟  ..

        آیا واقعا به خطا می رویم ؟

        سی سا ل ست که درجنگیم ..

        وراه حل درغرب ؟

        آیا گناه ما ست که بی غذا مانده ایم ؟   

        نمی دانی ، ای ملت ،

        که غذا همان صلح است ؟

 

                                  * * * *

 

        اکنون زمان آن رسیده ،

        که تاریخ مان را ازنوبسازیم ..    

ودرکرداروگفتار،

 به سطح مد نیت برسیم  .

      زمان آن است که صلح را

      به دشمنان بقبولانیم .. 

      تا که درسی باشد بعنوان تنها راه حل .

      تمام راه های گریزازصلح را

      می بندم ، تا به آن تن دهند .

      چه می خواهند این دشمنان ..

      چه چیزی را ؟

      تمامی خاک فلسطین را ؟

      بفرمایید .. پیشکش ..

      صحرای سینا را می خواهند ؟

      یا.. تندیس ّ ابوالهول ٌ – این ترفند باز زمانه - را ؟

      ارتفاعا ت ّ جولان ّ ؟...یا رود خانه های لبنان را ؟

      بفرمایید .. پیشکش ..

      تعد یل قرآن عثمان را می خواهند ؟

      یا تصرف  بابل را ..

      تا  تندیس ٌ بخت النصرٌ را به اسارت برند ؟

      بفرمایید.. پیشکش ..

     هرچه بخواهند ونخواهند به آنها می دهم ،

     تا به صلح دست یابم .

     صلح ، پایدارتراززمین است...

     و گرانبها ترازآن .

     چه بخیل اند آنان...و فرومایه...

     چه سخاوتمند یم ما ..و بخشنده .

     زنده باد صلح .

                       * * * *

 

    برای صلح ، سربازان را ازپادگان ها

    به پایتخت می آورم .

    وازآنان پلیس امنیتی را–

    دربرابراراذ ل واوباش- سازمان می دهم ..

    برای رویاروئی با گرسنه گان ...

    وجلوگیری ازگسترش مخالفین خطا کا ر .

    صلح با دشمن ، به معنی صلح

    با مخالفین خشمگین داخلی نیست .

    به هیچ گروه و سازمان چپ ،

    اجازه ی فعالیت نمی دهم .

    تکه تکه می کنم آنان را ..

    و محروم خواهم کرد ،

    گروه های کینه توزرا ،

    ازروشنائی روز .

    درزندان هایِ من،

جای کافی برای همه هست..

    از شیرخواره تا پیر...از سندیکائی ..

    تا زنان خدمت کار .

    صلح با آنان، چشم پوشی ازاینان نیست .

    این جا فقط اطاعت است وپیروی ..

    تا استقرار صلح دائمی .

                             * * * *  

                                            

     .. و اما، آنان که ازخاطرات

     و پندار های ما دفاع می کنند ،

     گناه و ثواب شان با خدای شان .

     گذشت ..آنچه گذشته ؛

     ومرد.. آن که مرده .

     سرانجام ، برخاطرات پیروزخواهم شد .

     مراسم روزشهدا را ملغی خواهم کرد ..

     - تا حقد وکینه رابه فراموشی سپاریم .

     گورستان غمگین شهدا را ویران می کنم ..

     استخوان های شان را بیرون آورده ...

     وهریک را درجائی دیگر، چال می کنم .

     در نظام من حق گردهمائی ،

      برای زنده ه یا مرده ه ، نخواهد بود ،

     - که موجب ٌ فتنه ٌ شود.

      نباید گذاشت که مرگ ادامه یابد..

      و فراموشی خدشه دار شود  .

     همه ی سنگرهارا ویران می کنم...

     تا به لانه ی کبوتر بدل شوند .

     خاطره ی جنگ را ، محوخواهم کرد .

     بخوابید.. چون همیشه .

     بخوابید.. به امید فردا یی ،

     که نان وبرکت بدست آرید.

     فردا به بهشت من خواهید آمد .

     پس ، آسوده بیاسا ئید و بخوابید .

     زنده باد صلح...زنده باد نظام ..

                          شالوم .. سلا م .. !

 

                         ----------------------------------------------------

           * - از مجموعه ی ٌ خطابه های موزون یک دیکتاتورٌ که درویش آن ها را

          در فاصله ی  1986 -7 نوشته وحکام  خودکامه ی عرب را با طنزی

 

شیرین به چالش کشیده ، که هنوزهم زنده وماندگار ست .

** -منظور حرمین الشریفین ست- مسجد الحرام ومسجد النبی - .

       ترجمه ی آزاد : حسن عزیزی .                              27.12.2015